คำพูดที่ว่า คนเราทุกวันนี้ ‘คุยกัน’ น้อยลงทุกวัน ไม่ได้เป็นแค่ความรู้สึกที่ใครบางคนทึกทักเอาเอง แต่เพิ่งมีงานวิจัยจากวารสาร Perspectives on Psychological Science ที่ยืนยันความจริงเรื่องนี้ได้ จากการเก็บข้อมูลมาตั้งแต่ในปี 2005 และพบว่ามนุษย์เรามีบทสนทนากัน (แบบตัวต่อตัว) น้อยลงไปเรื่อยๆ ทุกปี

'คุยนะ… แต่คุยน้อย' งานวิจัยพบว่า มนุษย์คุยกันลดลงเรื่อยๆ ถึงปีละ 300 คำ ซึ่งไม่เพียงนำมาสู่ภาวะถดถอยของสมอง สูญเสียทักษะการเข้าสังคม แต่ยังทำให้เราขาด Empathy ต่อกันมากขึ้น 

คำพูดที่ว่า คนเราทุกวันนี้ ‘คุยกัน’ น้อยลงทุกวัน ไม่ได้เป็นแค่ความรู้สึกที่ใครบางคนทึกทักเอาเอง แต่เพิ่งมีงานวิจัยจากวารสาร Perspectives on Psychological Science ที่ยืนยันความจริงเรื่องนี้ได้ จากการเก็บข้อมูลมาตั้งแต่ในปี 2005 และพบว่ามนุษย์เรามีบทสนทนากัน (แบบตัวต่อตัว) น้อยลงไปเรื่อยๆ ทุกปี &nbsp;งานวิจัยชิ้นนี้เก็บข้อมูลอย่างต่อเนื่องจากกลุ่มตัวอย่างของผู้คนในอเมริกา เม็กซิโก ออสเตรเลีย และยุโรป เพื่อดูว่าคนเหล่านี้มีการสนทนากันมากน้อยแค่ไหนในแต่ละวัน ตั้งแต่ในปี 2005 ที่งานวิจัยชิ้นนี้เริ่มต้นขึ้น กลุ่มตัวอย่างมีการพูดกันมากกว่า 16,632 คำต่อวัน ทว่าในปี 2019 การพูดกันลดลงเหลือวันละ 11,900 คำ และลดลงเรื่อยๆ ทุกปี อีกปีละกว่า 338 คำ&nbsp;ผู้ทำวิจัยชิ้นนี้บอกว่า หนึ่งในปัจจัยที่ทำให้มนุษย์พูดคุย มีปฏิสัมพันธ์กันน้อยลง และปล่อยให้ความเงียบคืบคลานเข้ามาแทน ข้อแรกเป็นเพราะการสนทนา จำเป็นต้องมี ‘บุคคลอื่น’ อยู่ด้วย แต่ในทุกวันนี้ ผู้คนจำนวนไม่น้อยกลับเลือกปลีกตัวออกจากสังคม หรือเลือกที่จะใช้เวลาตามลำพังมากขึ้น และที่ปฏิเสธไม่ได้เลยก็คงเป็นพื้นที่โซเชียลฯ ซึ่งทำให้การเจอหน้ากันตัวต่อตัวน้อยลงไปอีก เราเลือกที่จะเท็กซ์ DM หากัน ส่งข้อความเสียงทิ้งไว้ หรือแค่กดหัวใจ ที่นับว่าเป็นแค่การสื่อสารแบบทางเดียว (One-way Communication) โดยไม่จำเป็นต้องรอได้รับปฏิสัมพันธ์กลับจากอีกฝ่ายหนึ่ง&nbsp;อีกทั้งโอกาสที่เราจะได้คุยกับคนแปลกหน้าในชีวิตประจำวัน ไม่ว่าจะพนักงานเสิร์ฟ พนักงานแคชเชียร์ คนส่งของ หรืออะไรแบบนั้นก็ยิ่งลดน้อยถอยลงไปมาก เมื่อเราช้อปปิ้งออนไลน์ ซื้อตั๋วหนัง จองโต๊ะในร้านอาหาร สั่งอาหารผ่านคิวอาร์โค้ด และอื่นๆ อีกสารพัดกิจกรรมที่ทำให้อย่าว่าแต่ ‘สนทนา’ กับใครเป็นเรื่องเป็นราว แต่ลองนึกดูว่าบางวันเราอาจจะไม่ได้คุยกับ ‘คนเป็นๆ’ เลยด้วยซ้ำ&nbsp;Sherry Turkle นักจิตวิทยาสถาบัน MIT ผู้เขียนหนังสือเรื่อง Reclaiming Conversation มองว่า มนุษย์จะสามารถสัมผัสรับรู้ถึงอารมณ์ความรู้สึกต่างๆ จากการสนทนาได้ ไม่ใช่จากที่ไหนไกล แต่จากภายในร่างกายของเราเองนี่แหละ และไม่ว่าอย่างไร การสนทนาแบบเจอกันตัวต่อตัว ก็สามารถนำไปสู่การเชื่อมโยงทางอารมณ์ระหว่างกันได้อย่างลึกซึ้ง ขณะที่การส่งข้อความออนไลน์เชื่อมโยงทางอารมณ์ได้น้อยกว่า&nbsp;ในเชิงกายภาพ การสนทนาแบบตัวต่อตัวยังช่วยฝึกสมอง เพราะเมื่อเราพูดคุยกับใคร ระบบความจำเพื่อใช้งาน (Working Memory) ของเราจะต้องคอยจดจำทั้งสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังบอก และสิ่งที่เรากำลังวางแผนจะพูดตอบโต้กลับไปพร้อมๆ กัน และยิ่งมีความซับซ้อนมากขึ้นอีก เมื่อเรายังต้องคอยควบคุมท่าทางของร่างกายและสีหน้า เพื่อประมวนผลออกมาว่าจะแสดงปฏิกิริยาตอบสนองต่อสิ่งที่อีกฝ่ายพูดได้อย่างเหมาะสมอย่างไร แบบที่การพิมพ์ข้อความทำไม่ได้&nbsp;นอกจากนั้นแล้ว การพูดคุยกับคนในชีวิตจริงที่น้อยลง ยังส่งผลให้มนุษย์มีปัญหาเกี่ยวกับระยะเวลาความสนใจ กล่าวคือ สมาธิที่สั้นลงนั่นเอง ซึ่งอาจเป็นเพราะส่วนหนึ่งเราไม่มีโอกาสที่จะได้ ‘ตั้งใจฟัง’ หรือจับใจความเรื่องราวที่อีกฝ่ายหนึ่งกำลังพูด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องที่ยาวๆ หรือซับซ้อนแต่ไม่ใช่เพียงแค่บทสนทนาที่ลึกซึ้งเท่านั้นที่ถ้าหากว่าคนเราสูญเสียไปในแต่ละวัน จะส่งผลต่อทักษะการเข้าสังคม แม้กระทั่งการที่เราไม่ได้ Small Talk หรือพูดคุยแบบเรื่อยๆ เปื่อยๆ ทั่วไปกับใครในชีวิตประจำวันเลย ก็สามารถส่งผลเสียต่อเราได้มากกว่าที่คิด&nbsp;Gillian Sandstrom นักจิตวิทยาที่ศึกษาพลวัตรของ Weak ties (ความสัมพันธ์แบบห่างๆ ผิวเผินของมนุษย์) บอกว่า แม้แต่การสนทนาที่ไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งอะไร อย่างการเดินสวนกันแล้วทักทายด้วยคำพูดสั้นๆ ก็ยังเป็นตัวช่วยเพิ่มพูน Well-being ในชีวิต และทำให้คนเรารู้สึกเป็น ‘ส่วนหนึ่ง’ ของอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่าได้&nbsp;และเมื่อเรามีปฏิสัมพันธ์เล็กๆ กับผู้คนน้อยลงทุกที ก็ไม่น่าแปลกใจที่ผู้คนจะไม่แค่รู้สึกเหงาโดดเดี่ยวในโลกทุกวันนี้ แต่ยังนำมาสู่การขาด Empathy หรือความเห็นอกเห็นใจต่อกันมากขึ้นด้วย&nbsp;อ้างอิงhttps://www.theatlantic.com/family/2026/07/talking-less-reasons/688074/

ถ้าอยากมีแฟนให้ไปที่ไหนดี? อีกหนึ่งคำตอบของชาวเกาหลีใต้ในปีนี้อาจเป็นการ ‘ไปนอนวัด’ ก็ได้ เพราะตอนนี้อีเวนท์หาคู่จากการพักค้างคืนในวัดกำลังฮ็อต

วัดในเกาหลีใต้จัดงานหาคู่ โดยให้คนโสดมาพักค้างคืนแล้วทำกิจกรรมสงบๆ ไปด้วยกัน จนมีผู้สมัครทะลุ 4 พันคน

ครั้งหนึ่ง ความหรูหราอาจเป็นการได้ตะโกนให้โลกรับรู้ถึงสิ่งที่ตัวเองมี แต่ในยุคที่ทุกคนเข้าถึงชีวิตของกันและกันได้เพียงปลายนิ้ว ความหรูหราอาจไม่ใช่การเปิดเผยทุกอย่างว่า ‘ฉันมี’ หากคือการที่เรายังมีบางอย่างที่สามารถเลือกเก็บไว้เป็นของตัวเองในพื้นที่ของตัวเองอย่างมีความสุข โดยไม่ต้องให้ใครรับรู้

Privacy is the new Luxury ความรักแบบเป็นส่วนตัวที่ไม่จำเป็นต้อง ‘โพสต์’
จากงานแต่งของป๊อบสตาร์ ‘Taylor Swift’ ที่เลือกเก็บโมเมนต์สุดพิเศษล้ำค่าไว้แค่กับตัวเองและคนสนิท โดย ‘ไม่ลงโซเชียล’ เพราะบางโมเมนต์ของชีวิตก็ไม่จำเป็นต้องตะโกนให้โลกรับรู้

เพราะสุดท้ายแล้ว แม้โลกออนไลน์จะทำให้เรา ‘ติดต่อ’ กันได้ง่ายขึ้น แต่สิ่งที่มนุษย์ยังคงแสวงหาไม่เคยเปลี่ยน นั่นคือการได้ ‘เชื่อมโยง’ กันอย่างแท้จริง และบางที สิ่งที่กำลังกลับมาอาจไม่ใช่แค่ยุคแอนะล็อก หากแต่เป็นความเป็นมนุษย์ที่ครั้งหนึ่งเราเคยหลงลืมไปท่ามกลางโลกดิจิทัล

ในยุคออนไลน์ ผู้คนกลับโหยหาการเจอหน้ากัน เวิร์กช็อป คลับอ่านหนังสือ และคอมมูนิตี้ออฟไลน์ จึงได้รับความนิยมมากขึ้น นอกจากทักษะใหม่ และการเชื่อมต่อกับผู้คนแล้ว ยังได้ความรู้สึกว่า “เราเป็นส่วนหนึ่งของอะไรบางอย่าง”

MOVIN’ON

CULTURE

SELF

STYLE

VDO

CONVERSATION

MIRROR50

PR-NEWS

Relationship

แชร์บทความนี้

แชร์บทความนี้

Author

MIRROR TEAM

RELATED

HOT TOPICS