Sexual Aversion Disorder 
ความรังเกียจหรือกลัวที่จะมีเซ็กซ์กับคนรัก
ภาวะที่อาจเกิดขึ้นได้จากความเจ็บปวดทางใจ


ผู้เชี่ยวชาญแห่งมหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน ให้คำนิยามเอาไว้ว่า Sexual Aversion Disorder หมายถึงความแขยงกลัวที่มีต่อกิจกรรมทางเพศกับคู่ของตัวเอง ซึ่งจะมีระดับความรุนแรงที่ต่างกันไป เช่นบางคนอาจสามารถกอดหรือหอมแก้มกันได้ แต่จะปฏิเสธทันทีเมื่อจะนำไปสู่การมีเซ็กซ์ หรือระดับที่ต้องการหลีกเลี่ยงการแตะเนื้อต้องตัวใดๆ ก็ตาม แม้แต่การจับมือ เพราะกลัวว่าจะนำไปสู่การมีเซ็กซ์ได้&nbsp;แม้ปัจจุบันจะยังมีข้อมูลเกี่ยวกับ Sexual Aversion Disorder ไม่มากนัก (จนทำให้ถูกถอดออกจาก DSM-5 หรือคู่มือการวินิจฉัยความผิดปกติทางจิต จากที่ก่อนหน้านี้เข้ามาอยู่ในลิสต์เมื่อปี 1987) แต่ไม่ได้หมายความว่านี่เป็นภาวะที่พบได้ยาก หรือจะไม่เกิดขึ้น ในทางกลับกัน หลายคนอาจกำลังเผชิญภาวะนี้อยู่โดยไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือภาวะนี้ย่อมส่งผลต่อความสัมพันธ์หรือกระทั่งความรู้สึกต่อตัวเองไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง&nbsp;เท่าที่มีการเก็บข้อมูล พบว่าคนที่เข้าข่ายว่าเป็น Sexual Aversion Disorder จะมีภาวะวิตกกังวลอย่างมาก หรือกระทั่งเกิดแพนิก แอทแท็กต์ หากอยู่ในสถานการณ์ที่มีแนวโน้มจะนำไปสู่การมีเซ็กซ์ บางคนอาจเกลียดหรือกลัวการมีเซ็กซ์ หรือบางคนไม่ได้รังเกียจการสอดใส่ แต่รังเกียจน้ำหล่อลื่นในอวัยวะเพศหญิง หรืออสุจิจากอวัยวะเพศชาย จึงไม่ต้องการทำกิจกรรมที่จะทำให้ต้องเห็นหรือสัมผัสกับสิ่งนั้นๆ&nbsp;คนที่ประสบกับภาวะนี้อาจเป็นผู้หญิงที่เคยถูกข่มขืนหรือถูกล่วงละเมิดทางเพศมาก่อน ซึ่งภาวะนี้อาจอยู่กับพวกเธอไปตลอดชีวิต แต่สำหรับบางคนแม้จะไม่เคยถูกล่วงละเมิด ก็อาจเกิดภาวะนี้ขึ้นในบางช่วงเวลาของชีวิตเช่นช่วงที่เครียดหนักๆ จนส่งผลต่อฮอร์โมนในร่างกาย หรือบางคนอาจเกิดแค่ในบางความสัมพันธ์ นั่นคือ หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่คู่คนเดิมของตัวเอง ก็อาจจะกลับมามีเซ็กซ์ตามปกติได้ ซึ่งก็อาจเกิดขึ้นจากความตึงเครียดรูปแบบต่างๆ รวมถึงความรุนแรงในความสัมพันธ์นั้นๆ ที่เคยเกิดขึ้นที่น่ากังวลก็คือ Sexual Aversion Disorder สามารถเป็นต้นเหตุของปัญหาใหญ่ในความสัมพันธ์&nbsp;เช่นเมื่ออีกฝ่ายไม่สามารถหาเหตุผลได้ว่าทำไมคนรักถึงไม่ยอมมีเซ็กซ์กับตน ก็อาจนำไปสู่การทะเลาะด้วยเหตุผลที่ตีความไปเอง ไม่ว่าจะเป็นการคิดเองว่าอีกฝ่ายเบื่อ หรือคิดว่าเซ็กซ์ของตัวเองไม่ดีพอ ฯลฯ ร้ายแรงกว่านั้นคือการใช้ความรุนแรง หรือกระทั่งการบังคับขืนใจ เมื่อไม่สามารถมีเซ็กซ์ได้อย่างที่ใจต้องการและไม่ได้เคารพความไม่ต้องการของคู่ตัวเองมากพอ หรือบางกรณีก็อาจนำไปสู่การนอกใจจากไม่ฝ่ายใดก็ฝ่ายหนึ่ง ซึ่งก็ไม่ได้ดีไปกว่ากรณีอื่นๆ ก่อนหน้าเลยดังนั้นแล้ว หากใครที่พบว่าตัวเองหรือคนรักอาจเข้าข่ายภาวะนี้ การสื่อสารกันอย่างเปิดใจนั้นน่าจะดีที่สุด เพราะมันคือภาวะที่สามารถเกิดขึ้นได้จริงและควบคุมไม่ได้ อีกข้อสำคัญคือการปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ ไม่ว่าจะเป็น นักบำบัดชีวิตคู่ นักจิตวิทยาครอบครัว หรือนักเพศวิทยา ฯลฯ เพราะในทางการแพทย์ยังมีวิธีเยียวยาในรูปแบบเดียวกับภาวะ Anxiety และอาจใช้การคอนซัลต์จากผู้เชี่ยวชาญที่อาจจะช่วยหาทางออกร่วมกันได้ มากกว่าการจมอยู่ในความทุกข์กันเองและพยายามตีความกันเอง เพราะภาวะ Sexual Aversion Disorder อาจไม่ได้แปลว่ารักหรือไม่รักกันแล้วเสมอไป มันอาจเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง อ้างอิง<a href="https://labs.la.utexas.edu/mestonlab/sexual-aversion-disorder/" rel="noopener noreferrer" target="_blank">https://labs.la.utexas.edu/mestonlab/sexual-aversion-disorder/ </a><a href="https://www.verywellmind.com/what-is-sexual-aversion-disorder-5199765" rel="noopener noreferrer" target="_blank">https://www.verywellmind.com/what-is-sexual-aversion-disorder-5199765</a>&nbsp;

เวลาอยู่ในความสัมพันธ์บางคนมีความคาดหวังต่อคนรักแบบที่ “ขอแค่ไม่นอกใจ” / “ขอแค่รักเราคนเดียว” ทั้งที่มันเป็นเรื่องพื้นฐานของทุกความสัมพันธ์ ไม่ใช่ Princess Treatment ด้วยซ้ำไป ซึ่งไม่ว่าคุณจะเป็นเพศไหน หรือจะคบกับคนเพศอะไร หากไม่ได้อยู่ในความสัมพันธ์ที่คนรักยินยอมให้มีคนอื่นได้ เช่น Open Relationship และ Polyamory การไม่นอกใจก็นับเป็นอะไรที่เป็น “พื้นฐานสุดๆ”

ไม่นอกใจ เป็นเรื่อง ‘พื้นฐาน’ ไม่ใช่ Princess Treatment และไม่อาจพูดว่าเป็น Green Flags ได้เต็มปาก หรือน่า romanticize ว่าเป็น “แฟนแรร์ๆ” เพราะมันคือสิ่งที่ควรทำเป็นปกติ หากไม่ได้อยู่ในความสัมพันธ์ที่คนรักยินยอมให้มีคนอื่น

ด้วยการเป็นผู้ใหญ่ที่ตารางชีวิตกับภาระหน้าที่ทั้งการงานและเรื่องส่วนตัวอันยุ่งเหยิงบังคับให้เราต่างทำได้แค่เจอกันตามโอกาส และอัพเดตชีวิตกันได้เพียงสั้นๆ อย่างผิวเผิน สิ่งนี้เองที่นำมาสู่ ‘Catch-up Culture’ การแค่รีแค็ปชีวิตให้กันและกันฟังของคนวัยผู้ใหญ่ แต่ไม่ได้ใช้ชีวิต มีประสบการณ์ร่วม หรือเติบโตไปด้วยกัน 

เพื่อนห่างหาย ความสัมพันธ์ห่างเหิน… เราอาจกำลังติดอยู่ใน ‘Catch-up Culture’ วิถีการเจอเพื่อนแบบคนวัยผู้ใหญ่ ที่ตารางชีวิตและภาระหน้าที่บังคับให้ทำได้แค่รีแค็ปชีวิตสั้นๆ นานๆ ครั้ง จนเสี่ยงความสัมพันธ์หล่นหาย 

ทุกวันนี้เทคโนโลยีด้านสุขภาพช่วยให้เราล่วงรู้ภาวะที่กำลังเกิดขึ้นในร่างกายตัวเองได้ง่ายดายมากขึ้นจากการบอกค่าและชี้วัดภาวะสุขภาพออกมาเป็นข้อมูลหรือตัวเลข แต่สำหรับความอ่อนล้าอ่อนเพลีย ก็ยังอาจเป็นอะไรที่ยากจะบ่งบอกอยู่และไม่ได้มีตัวชี้วัดที่ชัดเจนว่าเกิดจากอะไร ทั้งที่หลายคนรู้สึกว่านอนหลับพักผ่อนตามปกติ นอนเยอะ หรือนอนครบชั่วโมงแล้วก็ตาม 

MOVIN’ON

CULTURE

SELF

STYLE

VDO

CONVERSATION

MIRROR50

PR-NEWS

Mind

Sexual Aversion Disorder ความรังเกียจหรือกลัวที่จะมีเซ็กซ์กับคนรัก ภาวะที่อาจเกิดขึ้นได้จากความเจ็บปวดทางใจ

แชร์บทความนี้

แชร์บทความนี้

Author

MIRROR TEAM

RELATED

HOT TOPICS