คอตั้ง กระดูสันหลังตรง แขนโค้งเป็นวง เก็บก้น ปลายเท้าพอยต์ แล้ว… ยืดตัวขึ้น ไม่ใช่เพียงคำสั่งของท่าทางพื้นฐานในวิชาบัลเลต์ที่นักเต้นต้องทำตามอย่างเคร่งครัด เพื่อให้ได้สิ่งที่ไม่ใช่แค่ ‘ตำแหน่ง’ ของร่างกายแบบต้องถูกต้องตามหลัก แต่การจัดท่าทางของบัลเลต์เหล่านี้ยังเป็นตัวกำหนด ‘มาตรฐาน’ กลายๆ ให้กับร่างกายของผู้เต้นที่ยังต้องดู ‘เพอร์เฟ็กต์’ อยู่ตลอดเวลาด้วย

Olivia Book นักเต้นบัลเลต์แขนพิการแต่กำเนิด ผู้ท้าทายมาตรฐานของการเต้นว่า จำเป็นแค่ไหน? ที่ร่างกายต้อง ‘เพอร์เฟ็กต์’  

คอตั้ง กระดูสันหลังตรง แขนโค้งเป็นวง เก็บก้น ปลายเท้าพอยต์ แล้ว… ยืดตัวขึ้น&nbsp;นี่ไม่ใช่เพียงคำสั่งของท่าทางพื้นฐานในวิชาบัลเลต์ที่นักเต้นต้องทำตามอย่างเคร่งครัด เพื่อให้ได้สิ่งที่ไม่ใช่แค่ ‘ตำแหน่ง’ ของร่างกายแบบต้องถูกต้องตามหลัก แต่การจัดท่าทางของบัลเลต์เหล่านี้ยังเป็นตัวกำหนด ‘มาตรฐาน’ กลายๆ ให้กับร่างกายของผู้เต้นที่ยังต้องดู ‘เพอร์เฟ็กต์’ อยู่ตลอดเวลาด้วยแต่สำหรับ Olivia Book&nbsp;วัย 23 เธอกลับสะกดสายตาผู้ชมได้อยู่หมัด ระหว่างแสดงบัลเลต์เรื่อง Swan Lake ในปี 2024 ด้วยร่างกายที่อาจไม่ได้ตรงกับมาตรฐานบัลเลต์ดังที่กล่าวไปเสียทั้งหมด เนื่องจากภาวะแขนพิการที่เธอมีแต่กำเนิด ซึ่งทำให้แขนขวาของ Olivia มีลักษณะเล็กและสั้นกว่าแขนซ้าย หากมันไม่ได้เป็นอุปสรรคให้เธออีกแล้วในการเป็นนักเต้นบัลเลต์หญิงอาชีพในคณะที่เก่งที่สุดคณะหนึ่งของเมือง Salt Lake Cityอย่างคณะ Ballet West&nbsp;Olivia เกิดที่เมืองออนทาริโอ แคนาดา ตั้งแต่เด็ก พ่อแม่อนุญาตให้เธอทดลองเล่นกีฬาและทำกิจกรรมมาหลายอย่าง ทั้งฮอกกี้นำ้แข็ง เบสบอล ฟุตบอล เทนนิส จนถึงวิ่งระยะไกล พร้อมกับเริ่มเรียนบัลเลต์ไปด้วยตั้งแต่อายุ 3 ขวบ แล้วเธอก็พบว่าการเป็นนักเต้นนี่แหละที่เป็นความฝันสูงสุด มันชัดเจนมากขึ้นในวันที่เธอได้สวมรองเท้าพอยต์ (Pointe shoes) คู่แรกตอนอายุ 12&nbsp;“มันจะมีเสียงในหัวฉันอยู่เรื่อยๆ ค่ะว่า ไม่รู้ฉันจะเป็นนักเต้นอาชีพได้จริงๆ ไหม แต่ฉันก็พยายามกับมันมาตลอดนะ แม้บางครั้งจะรู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ราวกับฉันไม่ใช่นักเต้นอย่างที่คนเขาคาดหวังกันน่ะ” Olivia เล่าให้ The New York Times ฟัง&nbsp;เธอเริ่มฝึกบัลเลต์อย่างจริงจังกับคณะ Ballet West ในปี 2019 โดยเป็นนักเรียนที่นั่นอยู่ 2 ปี และต่อมาก็เป็นนักเต้นฝึกหัดให้กับคณะเต้นมาเรื่อยๆ เส้นทางการเป็นนักเต้นของ Olivia นั้นไม่ง่าย หรือเรียกว่าอาจจะยากกว่าคนอื่นๆ ที่ไม่ได้มีร่างกายพิการด้วยซ้ำ&nbsp;“มันอาจเป็นความโชคดีตรงที่ฉันเป็นคนไม่มีกำแพงอะไรเลย มันเลยทำให้ฉันเชื่อในตัวเอง มากกว่าจะฟังเสียงรอบข้างของคนอื่นๆ มั้งคะ” &nbsp;เพราะเป็นที่รู้กันดีว่าบัลเลต์ เป็นหนึ่งในนาฏกรรมตะวันตกที่มีกิติศัพท์เรื่องกฎเกณฑ์อันเคร่งครัด โดยเฉพาะการที่มันเรียกร้องทั้ง ‘รูปลักษณ์’ และ ‘มาตรฐานร่างกาย’ ของนักเต้น ซึ่งสำคัญพอๆ กับความสามารถและทักษะ ทว่าเมื่อยุคสมัยเปลี่ยนไป บรรดานักเต้น รวมถึงนาฏกรรมสมัยใหม่มากมายในยุคหลัง ได้มีความพยายามท้าทาย ตั้งคำถามถึง ‘Ballet Body’ หรือเรือนร่างแบบบัลเลต์ที่เคยถูกกำหนดว่าต้องเป็นแบบใดถึงจะถูกต้องเหมาะสมตามมาตรฐานของบัลเลต์ ในโลกที่เต็มไปด้วยความหลากหลายทางด้านรูปลักษณ์และร่างกายของคนเราที่ไม่เหมือนกันเลย และความแตกต่างนั้นจะกลายเป็น ‘ข้อจำกัด’ ให้คนคนนั้นไม่สามารถเป็นนักเต้นที่ ‘สมบูรณ์แบบ’ ได้จริงหรือ&nbsp;Bradford Chin ผู้ช่วยศาสตราจารย์ด้านการเต้น มหาวิทยาลัย Wisconsin-Madison ที่ศึกษาเรื่องบัลเลต์กับความพิการมาตลอด มองว่านักเต้นอย่าง Olivia Book คือดาวรุ่งที่จะช่วยเปิดมุมมองใหม่ๆ ให้กับคนรุ่นใหม่ที่จะก้าวเข้ามาสู่วงการบัลเลต์ได้อย่างเหลือเชื่อ&nbsp;“มันอนุญาตให้เราตั้งคำถามกับกรอบกำหนดเรามาแต่ไหนแต่ไรว่า แบบไหนคือรูปร่างที่ดี และไอ้กรอบนั้นน่ะมันเป็นตัวกำหนดมาตรฐานของคนที่จะมาเป็นนักเต้นมานานแค่ไหนแล้วบ้าง” &nbsp;ความยากอย่างแรกที่ Olivia ต้องเจอในวงการบัลเลต์ คือการทำให้ท่าทางและเทคนิคต่างๆ ของการเต้นนั้นสอดคล้องไปด้วยกันกับร่างกายของเธอให้ได้ แบบไม่ให้มันมาเป็น ‘ข้อจำกัด’ เมื่อปัจจัยสำคัญอย่างหนึ่งของบัลเลต์คือการที่นักเต้นต้องทรงตัว โดยมีอวัยวะสำคัญอย่างสายตา คอ ลำตัว ขา และแขน ‘ทั้ง 2 ข้าง’ เป็นทั้งหมดของการจัดวางสมดุลเพื่อให้ได้ท่าทางที่ออกมาสวยสมบูรณ์แบบมากที่สุด และสำหรับเเขนข้างหนึ่งที่มีความพิการของ Olivia ไม่สามารถจะใช้แขนขวาเพื่อช่วยในการทรงตัวได้ โดยเฉพาะท่าที่จำเป็นของบัลเลต์อย่างการหมุนตัว ที่แขนช่วยในการกระจายน้ำหนักและทรงตัว แต่เธอก็เรียนรู้ที่จะทำมันด้วยแขนข้างเดียว&nbsp;Olivia บอกว่าตอนเด็กๆ เธอเคยไม่ได้รู้สึกอะไร เวลาที่คนเอาแต่จ้องมองแขนเล็กๆ ข้างนั้นของเธอ แต่บางครั้งพอเริ่มโตเป็นสาว มันก็ทำให้เธอขาดความมั่นใจ หรือเสียสมาธิไปเลยเวลาเต้นแล้วใครจ้องเเขนของเธอ จนบางทีเธอเลือกแก้ปัญหาด้วยการใส่ชุดเต้นแขนยาวเพื่อปกปิดแขนข้างนั้นไม่ให้คนมองมันเสียเลย เมื่อโตขึ้น ความมั่นใจก็ค่อยๆ ก่อตัว จนวันนี้เธอสามารถใส่ชุดแขนกุดอย่างไรก็ได้ ไม่จำเป็นต้องปกปิดแขนที่มีความพิการของเธออีกแล้ว และโชว์มันอย่างภูมิใจ&nbsp;ฝันต่อไปของ Olivia คือการเป็นนักเต้น Soloist (ตำแหน่งนักเต้นเดี่ยวในคณะบัลเลต์ ซึ่งจัดเป็นลำดับขั้นสูงกว่านักเต้นประกอบฉาก (Corps de ballet)) และไกลกว่านั้นคือการได้เป็นนักเต้นหลัก (Principal dancer) ผู้ได้รับบทนำในการแสดงที่ท้าทายยิ่งขึ้น &nbsp;“ฉันได้เจอกับนักเต้นที่มีแขนพิการเหมือนฉันหลายคนเลยละค่ะ เวลาที่บอกว่าฉันเป็นแรงบันดาลใจให้พวกเขากล้าฝัน กล้าเต้นต่อไป มันมีความหมายสำหรับฉันมากๆ เลย” Olivia กล่าว&nbsp;อ้างอิง<a href="https://www.nytimes.com/2026/05/29/arts/dance/olivia-book-ballet-west-limb-difference.html?eafs_enabled=false" rel="noopener noreferrer" target="_blank">https://www.nytimes.com/2026/05/29/arts/dance/olivia-book-ballet-west-limb-difference.html?eafs_enabled=false</a>https://pointemagazine.com/olivia-book-ballet/#gsc.tab=0

นับตั้งแต่ก่อตั้ง Cartier Women’s Initiative ยึดมั่นในความเชื่อที่เป็นหัวใจของเมซงมาโดยตลอดว่า เมื่อผู้หญิงได้รับโอกาสในการเป็นผู้นำ สร้างนวัตกรรม และสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ พวกเธอสามารถนิยามอนาคตขึ้นใหม่ได้ จากจุดเริ่มต้นในปี 2006 ด้วยความมุ่งมั่นอันแน่วแน่ โครงการที่คาร์เทียร์ให้การสนับสนุนอย่างเต็มรูปแบบเพื่อยกย่องและสนับสนุนผู้ประกอบการหญิงที่มีศักยภาพ ได้เติบโตตลอดหลายปีที่ผ่านมา สู่การเป็นชุมชนระดับโลกและพลังสำคัญที่สร้างการเปลี่ยนแปลง

10 เรื่องน่ารู้สำหรับผู้ประกอบการหญิงไทย
ที่สนใจสมัครเข้าร่วมโครงการ Cartier Women’s Initiative

กลายเป็นไวรัลสองเด้ง สำหรับแฟนบอลชาวญี่ปุ่นที่เดินทางไปชมการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์โลกที่ประเทศเม็กซิโก เพราะหลังจากจบการแข่งขัน พวกเขาต่างก็ช่วยกันเก็บขยะจากบนสเตเดี้ยมใส่ถุงเพื่อนำไปทิ้งลงถัง

แฟนบอลญี่ปุ่นเก็บขยะในสเตเดี้ยมหลังดูบอลโลกจบ ทำโลกแห่ชื่นชม แต่ผู้หญิงบางส่วนอยากฝากไว้ว่า “ช่วยทำที่บ้านบ้างน้า”

นิทรรศการฉลอง 20 ปีแห่งการสร้างผลกระทบเชิงบวก และชุมชนของ Cartier Women’s Initiative


MOVIN’ON

CULTURE

SELF

STYLE

VDO

CONVERSATION

MIRROR50

PR-NEWS

Thoughts

แชร์บทความนี้

แชร์บทความนี้

Author

MIRROR TEAM

RELATED

HOT TOPICS