สิ่งที่เกิดขึ้นในหลายปีที่ผ่านมา จึงนำไปสู่การศึกษาวิจัยหลายชิ้น ที่ต้องการหาหนทางในการป้องกันเหตุที่อาจเกิดขึ้นได้ในอนาคต

การขาดพื้นที่ปลอดภัยทางใจ และต้องหาทางออกหรือทางระบายเพียงลำพัง — หนึ่งในปัจจัยร่วมที่อาจนำไปสู่การก่อความรุนแรงด้วยปืนในโรงเรียน จากงานวิจัยที่สำรวจเหตุการณ์กราดยิงในสหรัฐอเมริกา

(*เนื้อหานี้ไม่สามารถใช้ชี้สาเหตุหรือแรงจูงใจของเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นในโรงเรียนย่านนนทบุรี วันที่ 7 ส.ค. 2026 ได้แต่อย่างใด)เมื่อเกิดเหตุกราดยิงในโรงเรียน ประเด็นแรกที่สังคมมักตั้งคำถามร่วมกันคือ ‘อะไรคือสาเหตุ’ และนอกเหนือจากเรื่องการเข้าถึงอาวุธปืน ยังมีอีกปัจจัยที่งานวิจัยส่วนหนึ่งในสหรัฐอเมริกาชี้ตรงกัน นั่นคือ การที่เด็กคนหนึ่งไม่เคยมี ‘พื้นที่ปลอดภัยทางใจ’ อันเป็นพื้นที่ที่พวกเขาจะรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม สามารถเข้าถึงความช่วยเหลือ หรือสามารถระบายความเจ็บปวดออกมาได้โดยไม่ถูกตัดสินหรือทอดทิ้ง&nbsp;สหรัฐอเมริกานับเป็นประเทศที่มีเหตุกราดยิงในโรงเรียนบ่อยครั้ง โดยตัวเลขจาก K-12 School Shooting Database ระบุว่านับตั้งแต่ปี 2020 จนถึงเดือนพฤษภาคม ปี 2026 มีการใช้ความรุนแรงด้วยปืนในโรงเรียนเกิดขึ้นถึง 1,707 ครั้งทั่วสหรัฐ (นับรวมทุกครั้งที่มีการนำปืนออกมายิง ไม่ว่าจะมีผู้บาดเจ็บหรือเสียชีวิตหรือไม่ก็ตาม)&nbsp;สิ่งที่เกิดขึ้นในหลายปีที่ผ่านมา จึงนำไปสู่การศึกษาวิจัยหลายชิ้น ที่ต้องการหาหนทางในการป้องกันเหตุที่อาจเกิดขึ้นได้ในอนาคต ซึ่งในแต่และงานวิจัย ไม่ได้ระบุลักษณะที่ตายตัวของเด็กผู้ก่อเหตุรวมถึงแรงจูงใจ แต่อย่างไรก็ตาม พบจุดร่วมจากงานวิจัยบางส่วน เช่นงานวิจัยของ Robin Kowalski ศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยาจากมหาวิทยาลัย Clemson ที่เปรียบเทียบเหตุกราดยิงในโรงเรียน จำนวน 57 เหตุการณ์ กับเหตุยิงในมหาวิทยาลัย 24 เหตุการณ์ ระบุว่าผู้ก่อเหตุในโรงเรียน “มักไม่ใช่คนสันโดษที่หายไปจากสังคม" แต่เป็น "ผู้ที่พยายามจะเข้าร่วมแล้วแต่ล้มเหลว" อีกทั้งไม่ค่อยมีปัญหาด้านวินัยให้เห็นชัดในโรงเรียน เพราะนักเรียนที่สร้างปัญหาด้านวินัยส่วนใหญ่มักเป็นผู้นำหรือผู้ริเริ่มภายในกลุ่มที่ตัวเองสังกัดอยู่ ต่างจากผู้ก่อเหตุที่มักอยู่ริมขอบกลุ่มและซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง ไม่สร้างปัญหาใดๆ ให้เห็นชัดเจน ซึ่งเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้พวกเขาถูกมองข้ามได้ง่าย เพราะไม่ตรงกับภาพจำของ ‘เด็กมีปัญหา’ ที่ครูคุ้นเคยทางด้านงานวิจัยเรื่อง Lethal Violence in Schools โดยมหาวิทยาลัย Alfred ในนิวยอร์ก ซึ่งเข้าไปสอบถามเด็กนักเรียนไฮสคูลโดยตรง ว่าในมุมมองของคนวัยเดียวกันพวกเขาคิดว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้เกิดเหตุกราดยิงในโรงเรียน และ 5 อันดับแรกที่นักเรียนมองว่าเป็นไปได้ ได้แก่ อันดับ 1 “ความต้องการแก้แค้นคนที่เคยทำร้าย” อันดับ 2 “ความเจ็บปวดจากการถูกล้อเลียนหรือกลั่นแกล้ง” อันดับ 3 “ไม่เห็นคุณค่าของชีวิต” อันดับ 4 “เคยตกเป็นเหยื่อความรุนแรงจากที่บ้าน” และอันดับที่ 5 คือ “ปัญหาด้านจิตใจ”&nbsp;ขณะที่งานวิจัยจากศูนย์ประเมินภัยคุกคามแห่งชาติสหรัฐฯ (National Threat Assessment Center) ซึ่งได้ทบทวนเหตุการณ์โจมตีในโรงเรียน 41 เหตุการณ์อย่างละเอียดตั้งแต่ปี 2008 ถึง 2017 โดย Lina Alathari ตัวแทนจากศูนย์ฯ ระบุว่า "เหตุการณ์เหล่านี้ไม่ใช่การกระทำที่เกิดขึ้นแบบฉับพลันหรือหุนหันพลันแล่น ที่นักเรียนคนหนึ่งจู่ๆ ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา" ซึ่งหมายความว่า เหตุการณ์เหล่านี้สามารถป้องกันล่วงหน้าได้และจากการศึกษามีรายละเอียดบางอย่างที่โดดเด่น นั่นคือ ผู้ก่อเหตุบางส่วนเคยขาดเรียนก่อนก่อเหตุ หรือเคยผ่านการถูกพักการเรียน พวกเขาบางส่วนถูกเพื่อนปฏิบัติไม่ดีด้วยทั้งทางออนไลน์และออฟไลน์ พวกเขารู้สึกว่าถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรม ขณะที่บางคนต้องการชื่อเสียงหรือการถูกจดจำ บางคนมีความคิดเรื่องการจบชีวิตตัวเอง และมากกว่า 3 ใน 4 เริ่มก่อเหตุหลังจากมีเหตุการณ์ขัดแย้งกับใครบางคนที่โรงเรียนอย่างไรก็ตาม งานวิจัยเหล่านี้ไม่ได้พุ่งชี้เป้าว่าเด็กแบบไหนที่อาจกลายเป็นผู้ก่อเหตุความรุนแรงได้ในอนาคต เพียงแต่แสดงให้เห็นจุดร่วมที่ว่า เด็กจำนวนหนึ่งซึ่งลงมือก่อเหตุยังขาดพื้นที่ปลอดภัยทางใจที่มากพอจนต้องตกอยู่ในความรู้สึกโดดเดี่ยว และต้องหาทางออกหรือทางระบายเพียงลำพัง ซึ่งอาจบิดเบี้ยวไปสู่การก่อเหตุความรุนแรง และสะท้อนถึงความสำคัญของการสร้างพื้นที่ปลอดภัยเหล่านั้น รวมถึงส่วนเสริมอื่นๆ ที่สำคัญเช่นการให้ความรู้เกี่ยวกับบทบาทของครูและโรงเรียน เมื่อรับรู้เหตุกลั่นแกล้งในโรงเรียน จนถึงโปรแกรมป้องกันการบูลลี่ในโรงเรียนที่ได้ประสิทธิภาพ ซึ่งยังคงเป็นโจทย์สำคัญของสหรัฐฯ และอีกหลายประเทศทั่วโลกที่สุดแล้ว นอกเหนือไปจากความรับผิดชอบโดยตรงของ ‘ผู้ใหญ่’ ทั้งในครอบครัวและโรงเรียน เราอาจต้องให้ความสำคัญกับนโยบายด้านการศึกษาและการปลูกฝังให้ ‘เด็กๆ’ พร้อมโอบรับกันและกัน เข้าใจในความแตกต่าง และพร้อมที่จะยืนหยัดหรือเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้กับผู้ถูกกีดกันหรือกลั่นแกล้งด้วยเช่นกันอ้างอิง<a href="https://k12ssdb.org/all-shootings" rel="noopener noreferrer" target="_blank">https://k12ssdb.org/all-shootings</a>&nbsp;<a href="https://www.alfred.edu/about/news/studies/lethal-school-violence/why-do-shootings.cfm" rel="noopener noreferrer noopener noreferrer" target="_blank">https://www.alfred.edu/about/news/studies/lethal-school-violence/why-do-shootings.cfm</a>&nbsp;<a href="https://www.edweek.org/leadership/a-hallmark-of-school-shooters-long-history-of-social-rejection/2021/09" rel="noopener noreferrer" target="_blank">https://www.edweek.org/leadership/a-hallmark-of-school-shooters-long-history-of-social-rejection/2021/09</a> &nbsp;<a href="https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC8893598/" rel="noopener noreferrer" target="_blank">https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC8893598/</a><a href="https://www.pbs.org/newshour/nation/secret-service-study-explores-school-shooter-warning-signs" rel="noopener noreferrer" target="_blank">https://www.pbs.org/newshour/nation/secret-service-study-explores-school-shooter-warning-signs</a>&nbsp;

ลักษณะคอมเมนต์ที่เกิดขึ้นจากคอนเทนต์ #ช้อนในอาหาร บน TikTok สะท้อนให้เห็นถึง 2 ปัญหาที่ฝังรากลึกในสังคมไทยอย่าง ‘ความเกลียดชังหรืออคติต่อผู้หญิง’ (Misogyny) และ ‘การคุกคามทางเพศ’

คอนเทนต์เดียวกัน แต่ปฏิกิริยาที่สังคมมีต่อชาย-หญิงกลับแตกต่างกัน จากคอนเทนต์ #ช้อนในอาหาร บน TikTok สู่การลดทอนคุณค่าของผู้หญิงผ่านวลี “เมนูง่ายๆ กับคนง่ายๆ” ขณะที่ผู้ชายเผชิญคอมเมนต์เชิงคุกคามทางเพศ

เรื่องราวของ ‘น้องเมย’ ภคพงศ์ ตัญกาญจน์ นักเรียนเตรียมทหารที่ถูกรุ่นพี่สั่งธำรงวินัยจนเสียชีวิต ยังคงเป็นที่พูดถึงอย่างกว้างขวาง นั่นเพราะแม้เวลาจะผ่านไปกว่า 9 ปี ความยุติธรรมยังไม่บังเกิด และครอบครัวของน้องเมยก็ยังยืนหยัดสู้อยู่จนถึงเวลานี้

‘แม่น้องเมย’ ผู้หญิงที่เส้นผมกลายเป็นสีขาว และพยายามปลูกดอกไม้เป็นกำลังใจให้ตัวเองทุกวัน กับการต่อสู้ 9 ปี หลังลูกชายถูกรุ่นพี่ รร.เตรียมทหาร สั่งธำรงวินัยจนเสียชีวิต

ภายในงาน ‘Mirror Book Club: หนังสือฮีลใจ ในวันที่โลกสมาธิสั้น’ ผู้คนแปลกหน้าต่างพก ‘หนังสือเล่มโปรด’ ติดตัวกันมาคนละเล่ม เพื่อมาแลกเปลี่ยนมุมมอง และแบ่งปันประโยคฮีลใจจากหนังสือ ซึ่งมีความหมายต่อพวกเขา ณ ห้วงเวลาหนึ่ง บางคนก็บอกว่าหนังสือทำให้รู้จักตัวเองมากขึ้น ขณะที่บางคนก็บอกว่าหนังสือทำให้เข้าใจคนอื่นได้ดีขึ้น

MOVIN’ON

CULTURE

SELF

STYLE

VDO

CONVERSATION

MIRROR50

PR-NEWS

Social Issues

แชร์บทความนี้

แชร์บทความนี้

Author

MIRROR TEAM

RELATED

HOT TOPICS