เมื่อพูดถึงอุตสาหกรรมแฟชั่นในช่วงสิบปีที่ผ่านมา แม้จะดูเปิดกว้างและมีความหลากหลายมากขึ้นผ่านการนำเสนอแนวคิดเรื่องความแตกต่างหลากหลาย แต่ในวันนี้ดูเหมือนว่าเรื่องเหล่านั้นค่อยๆ จางหายไปตามกาลเวลา

Coco Rocha นางแบบที่มุ่งมั่นว่าจะต้องไม่มี เด็กสาวเจ็บปวดจากวงการแฟชั่นอีกต่อไป

เมื่อพูดถึงอุตสาหกรรมแฟชั่นในช่วงสิบปีที่ผ่านมา แม้จะดูเปิดกว้างและมีความหลากหลายมากขึ้นผ่านการนำเสนอแนวคิดเรื่องความแตกต่างหลากหลาย แต่ในวันนี้ดูเหมือนว่าเรื่องเหล่านั้นค่อยๆ จางหายไปตามกาลเวลา รูปร่างแบบอื่นๆ ที่เคยได้เฉิดฉายบนรันเวย์เริ่มลดน้อยถอยลง และดูท่าว่าแนวโน้มที่โลกแฟชั่นจะกลับไปคลั่งผอมนั้นยังคงมีสูงมากเรื่องราวของ โคโค โรชา (Coco Rocha) ซูเปอร์โมเดลระดับตำนาน จึงเป็นเหมือนกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนให้เห็นช่วงเวลาของความเจ็บปวดในอุตสาหกรรมนี้ ตั้งแต่ยุคที่คำว่า "ผอมไม่พอ" ถูกใช้บั่นทอนจิตใจเด็กสาวอย่างไร้ความปรานี ไปจนถึงการลุกขึ้นมาสร้างพื้นที่ปลอดภัยและส่งต่อภูมิคุ้มกันให้รุ่นน้อง เพื่อไม่ให้ใครต้องเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยวและความโหดร้ายบนเส้นทางสายนี้อย่างที่เธอเคยผ่านมาในอดีตถ้าย้อนกลับไปในอุตสาหกรรมแฟชั่นยุคต้นทศวรรษ 2000s ไม่น่ามีใครไม่เคยได้ยินชื่อ โคโค โรชา เพราะเธอดังระดับที่ว่า นิตยสารแทบทุกหัว โฆษณาแบรนด์สินค้าแทบทุกแบรนด์ รันเวย์เดินแบบแทบทุกแห่ง ต้องมีเธอปรากฏตัวอยู่ด้วยเสมอโรชาเกิดและโตที่แคนาดา ชีวิตวัยเด็กของเธอห่างไกลจากอุตสาหกรรมแฟชั่นแทบจะเป็นอีกขั้ว พ่อแม่ของเธอทำงานสายการบิน และเธอก็ใช้ชีวิตช่วงหนึ่งอยู่กับการเดินทางตามพ่อแม่ และอีกส่วนหนึ่งหมดไปกับการเรียนเต้นซึ่งเธอบอกว่าเป็น "ความหลงใหลในวัยเยาว์" ของเธอ&nbsp;และก็นั่นแหละ เพราะการเต้นนี่เอง ทำให้โชคชะตาของโรชามาพบกับวงการแฟชั่น เมื่อในวัย 14 ปี ระหว่างเข้าประกวดการเต้นรำไอริช (Irish dance) โรชาก็พบว่ามีคนเข้ามาทักทายและชักชวนเธอเป็นนางแบบ "ตอนนั้นฉันนั่งอยู่กับเพื่อนๆ แล้วมีชายสูงอายุคนหนึ่ง เดินเข้ามาหาแล้วบอกว่า 'เคยคิดเรื่องเป็นนางแบบบ้างไหม' ซึ่งฉันคิดว่าเขาเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย หรือไม่ก็ใครสักคนที่ทำงานกับเวทีประกวด" โรชาบอก "คิดว่าเขาเข้ามาหาฉันแล้วบอกให้ฉันเอาเท้าลงจากโต๊ะสวยๆ หรืออะไรทำนองนั้น แต่พอเขาพูดเรื่องการเป็นนางแบบ ฉันกับเพื่อนเลยคิดว่าเขาน่าจะแค่มายิงมุกตลก หรือไม่ เขาคงมีปัญหาทางสายตาแหงๆ ถ้าคิดว่าฉันเดินแบบได้"โรชายังไม่รู้ว่า ชายสูงอายุที่เข้ามาทักเธอ เป็นทีมงานจากชาร์ลส์ สจวร์ต เอเจนซี่จัดหานางแบบนายแบบระดับแถวหน้าของแคนาดา อีกทั้งเธอยังไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นนางแบบได้ นั่นเป็นเพราะโรชาในวัย 14 ปีคิดและเข้าใจมาตลอดว่า การเป็นนางแบบต้องหมายถึงผู้หญิงที่สวยเซ็กซี่ หรือมีเสน่ห์เย้ายวนดึงดูด "ไม่ใช่เด็ก 14 รูปร่างเก้งก้างที่มาแข่งเต้นรำไอริชแบบฉันแน่ๆ" เธอบอก "ตอนนั้นฉันเอาแต่หัวเราะเป็นบ้าเป็นหลัง แต่เอาจริงก็แอบตื่นเต้นนะที่มีคนคิดว่าฉันเป็นนางแบบได้ ก็เลยบอกให้เขาไปคุยกับแม่ดู ซึ่งก็แหงล่ะว่าแม่ตอบเขาไปว่า 'ไม่มีทางหรอก ลูกฉันไม่ไปเป็นนางแบบให้คุณแน่ๆ'"แต่ถึงอย่างนั้น หลังจากถูกถามซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายหน (เนื่องจากลูกสาวของทีมงานเองก็ลงประกวดการแข่งเต้นรำไอริชด้วยเหมือนกัน) ครอบครัวโรชาก็ยอมให้ลูกสาวตัวเองลองงานถ่ายแบบดู โดยเริ่มจากถ่ายภาพนิ่งของเธอในเสื้อยืดธรรมดาๆ หลังการแข่งเต้น และไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม หลังจากเอเจนซี่ส่งภาพนั้นไปยังแบรนด์แฟชั่นต่างๆ ทุกแบรนด์ก็ติดต่อกลับมาและระบุว่า อยากร่วมงานกับนางแบบหน้าใหม่คนนี้ที่พวกเขายังไม่เคยพบตัวจริงด้วยซ้ำไปเส้นทางการเป็นนางแบบอาชีพของโรชาเริ่มขึ้นจากตรงนั้น เธอถูกส่งไปทำงานยังเอเชีย โดยเฉพาะในไทเปประเทศไต้หวันและสิงคโปร์ ซึ่งเธอเล่าว่า เธอต้องโพสต์ภาพกับเสื้อผ้าร่วม 75 ชุดในหนึ่งวัน ติดต่อกันเป็นระยะเวลาสองเดือน บวกพื้นฐานการเป็นนักเต้นทำให้เธอออกแบบการจัดวางท่าที่แปลกใหม่กว่านางแบบคนอื่นๆ เธอจึงกลายเป็นขวัญใจช่างภาพและแบรนด์แฟชั่นแทบจะในทันทีทันใด ทั้งมันยังส่งให้ชื่อของเธอเป็นที่ต้องการของแบรนด์ฝั่งตะวันตก โดยเฉพาะเวทีเดินแบบในมิลาน, ปารีสและลอนดอน ทั้งมันยังเป็นช่วงเวลาแห่งการผลิบานของอินเตอร์เน็ตยุคต้นทศวรรษ 2000s ทำให้โรชาได้รับคำนิยามว่าเป็นนางแบบแห่งยุคดิจิทัลคนแรกๆ"ตอนนั้นแหละที่ฉันต้องวิ่งรอกจากการแคสติ้ง กระโจนขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ ไม่ได้กินอาหารเป็นเรื่องเป็นราว จ่ายเงินไปกับอะไรก็ไม่รู้ แถมเจอคำวิจารณ์อันแสนเจ็บปวดมากมาย" เธอบอก และคำวิจารณ์หลักๆ ที่เธอต้องเผชิญคือเรื่องรูปร่าง&nbsp;โรชาสูง 178 เซนติเมตร และในช่วงที่เธอทำงานเป็นนางแบบอาชีพ เธอเล่าว่าเธอหนักราว 48-49 กิโลกรัมเท่านั้น"คนพูดกรอกหูฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าฉันตัวใหญ่เกิน" โรชาบอก "ยิ่งในยุคนั้นนะ พวกเขาใช้คำว่า 'อ้วนเกิน' ด้วยซ้ำ ตอนที่อายุยังน้อยๆ ฉันก็จะตอบพวกเขาว่า 'ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะลดน้ำหนัก ฉันจะจัดการเรื่องนี้ได้แน่นอน ไม่ว่าจะเรื่องอะไร ฉันจะทำให้ดีขึ้นให้ได้ ฉันไม่อยากทำให้พวกคุณไม่พอใจ' ลงเอยด้วยการที่ฉันตะบี้ตะบันออกกำลังกายวันละหลายๆ ชั่วโมง นั่งนับจำนวนแคลอรี่ที่กินเหมือนคนบ้า อาจไม่ถึงขั้นป่วย แต่ก็มีภาวะผิดปกติทางการกินหน่อยๆ ระดับที่ไม่มีประจำเดือนมาเลยเป็นปีน่ะ เพราะร่างกายของฉันไม่เข้าใจอีกต่อไปแล้วว่า นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ"อย่าลืมว่า ทั้งหมดนี้น่ะ เกิดขึ้นเพราะฉันพยายามทำตัวให้ถูกใจคนที่วิพากษ์วิจารณ์ฉัน ซึ่งฉันไม่รู้จักชื่อหรือจำชื่อพวกเขาไม่ได้ด้วยซ้ำไป... แค่เพื่อให้ตัวเองใส่ชุดไซส์เล็กจิ๋วได้" เธอบอก และความกดดันนั้นก็ประทับตราลงในชีวิตเธอเรื่อยมา จนโรชาตัดสินใจว่า เธอจะไม่ยอมให้สิ่งนี้เกิดขึ้นในอุตสาหกรรมแฟชั่นอีก หรืออย่างน้อยที่สุด เหล่าเด็กหนุ่มสาวที่จะเข้ามาในอุตสาหกรรมนี้ จะต้องไม่เผชิญสิ่งที่เธอเคยเจอมา"ไม่มีใครมาเตือนหรือแนะแนวทางอะไรให้ฉันเลย ตอนที่ฉันอายุยังน้อยๆ ฉันทนอยู่กับความกดดันรอบตัวแบบไร้ที่สิ้นสุด" เธอบอก "ฉันเลยสร้างแคมป์สำหรับการเป็นนางแบบขึ้นมา ด้านหนึ่งเพื่อให้คนที่อยากเป็นนางแบบเห็นและเข้าใจว่า พวกเธอกำลังต้องเผชิญกับอะไร ให้พวกเธอมีเครื่องไม้เครื่องมือในการจัดการชีวิตด้านต่างๆ มีสิ่งที่คอยแนะแนวทางซึ่งฉันไม่เคยมี"สิ่งที่โรชาทำ ไม่เพียงแค่สอนให้พวกเธอเดินแบบ โพสต์ท่า จัดระเบียบร่างกายซึ่งเป็นงานของนางแบบเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเป็นผู้ฟังที่ดี หัดเรียนรู้ที่จะสื่อสารเพื่อสร้างสรรค์งานร่วมกับช่างภาพและแบรนด์ ตลอดจนการสร้างขอบเขตให้ตัวเอง ยืนหยัดต่อสิ่งไม่ชอบมาพากลในอุตสาหกรรมแฟชั่นทั้งปวง ไม่ว่าจะการรับมือกับคำพูดบั่นทอนจิตใจ หรือการ 'พูดเป็นนัยๆ' ว่าพวกเขาหรือเธอยังดีไม่พอ ผอมไม่พอ&nbsp;"ฉันเรียนรู้ด้วยตัวเองอย่างเจ็บปวดสุดๆ ว่า วงการนางแบบมันแทบไม่มีใครมาให้การศึกษาหรือปกป้องนางแบบนายแบบเหล่านี้เลย" เธอบอก "ฉันเองก็พลาดมาไม่รู้กี่หน ฉันเลยอยากหาวิธีสร้างพื้นที่ปลอดภัยให้เหล่านางแบบ ในการเตรียมตัวเตรียมใจ ก่อนออกไปเจอความท้าทายหน้างานจริงๆ""เด็กสาวๆ โดนพูดใส่ว่าพวกเธอยังผอมไม่พอ ขณะที่พวกนางแบบอาชีพก็โดนบอกว่า เธอดูแก่ไป ดูน่าเบื่อไป หรือไม่ก็พวกเธอไม่เด็กเท่าที่เราอยากได้อีกแล้ว โดยที่คนพูดไม่เคยคำนึงถึงความเปราะบางด้านจิตใจคนฟังเลย" โรชาบอกอย่างไรก็ดี โรชาบอกว่าทุกวันนี้ อุตสาหกรรมแฟชั่นและวงการนางแบบนายแบบเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นพอสมควร และแม้จะยังมีคนที่ต้องเจ็บปวดจากมาตรฐานความงามเหนือจริง หรือคำพูดทิ่มแทงประดามี หากแต่เธอก็ยังวาดฝันว่า ในอนาคต จะต้องมีคนที่เจ็บปวดจากเรื่องนี้น้อยลง หรืออย่างน้อยที่สุด เธอก็อยากให้เหล่าเด็กสาวที่กำลังจะเข้ามาสู่วงการนี้ มีภูมิคุ้มกันมากพอจะรับมือกับความโหดร้ายเหล่านี้ได้ โดยไม่ต้องสูญเสียตัวเองอย่างที่เธอเคยเป็นเมื่อครั้งสองทศวรรษก่อนหน้าอ้างอิง<a href="https://www.thecut.com/2008/06/cfdas_takes_on_the_tooskinny_m_1.html" rel="noopener noreferrer" target="_blank">https://www.thecut.com/2008/06/cfdas_takes_on_the_tooskinny_m_1.html</a>&nbsp;<a href="https://www.buzzfeed.com/amyodell/how-coco-rocha-made-it-as-a-supermodel" rel="noopener noreferrer noopener noreferrer" target="_blank">https://www.buzzfeed.com/amyodell/how-coco-rocha-made-it-as-a-supermodel</a>&nbsp;<a href="https://abcnews.com/Entertainment/coco-rocha-transform-generation-models-boot-camp/story?id=97581458" rel="noopener noreferrer noopener noreferrer noopener noreferrer" target="_blank">https://abcnews.com/Entertainment/coco-rocha-transform-generation-models-boot-camp/story?id=97581458</a>&nbsp;<a href="https://www.celebitchy.com/91604/model_coco_rocha_im_not_getting_hired_now_that_im_a_size_4/" rel="noopener noreferrer noopener noreferrer noopener noreferrer noopener noreferrer" target="_blank">https://www.celebitchy.com/91604/model_coco_rocha_im_not_getting_hired_now_that_im_a_size_4/</a>&nbsp;<a href="https://whenwomeninspire.com/2019/12/02/supermodel-coco-rocha-role-model/" rel="noopener noreferrer noopener noreferrer noopener noreferrer noopener noreferrer noopener noreferrer" target="_blank">https://whenwomeninspire.com/2019/12/02/supermodel-coco-rocha-role-model/</a>&nbsp;

ในช่วงเดือนตุลาคม 2026 แฮชแท็ก #80億分の1 กลายเป็นกระแสในโซเชียลมีเดียของญี่ปุ่นและเริ่มเป็นกระแสในไทยแล้วเช่นกัน (แต่อันที่จริงมีที่มาจากผู้สร้างชาวเกาหลีใต้) โดยเกมนี้มีชื่อภาษาอังกฤษว่า ‘1 in 8 Billion’ หรือหนึ่งในแปดพันล้าน

1 in 8 billion เกมสุดไวรัล ที่พาเราไปลอง ‘สุ่ม’ เกิดเป็นคนอื่นและใช้ชีวิตจนวาระสุดท้าย เพื่อจะพบว่าอีกหลายคนบนโลกไม่ได้เกิดมาโชคดี 

Maeurn Smiles สร้างเนื้อสร้างตัวจนประสบความสำเร็จ และมีรายได้มหาศาลจากการเป็นดาว OnlyFans สูงถึง 50,000 ปอนด์ต่อเดือน (ประมาณ 2.2 ล้านบาท) และเธอกำลังกลับไปเอาคืนความยากจนวัยเด็กที่เล่นงานเธอในวันนั้น ด้วยการสร้าง ‘ห้องเรียน’ สำหรับเด็กๆ ที่เผชิญกับความยากจนในท้องถิ่นเหมือนกันกับเธอ

Maeurn Smiles ดาว OnlyFans ชาวฟิลิปปินส์ นำรายได้จากการเป็นครีเอเตอร์ออนไลน์ สร้างโรงเรียนและศูนย์การเรียนรู้
ให้กับเด็กยากจนให้สามารถเข้าถึงการศึกษาและการฝึกอาชีพ เพราะเชื่อว่าทุกความฝันเป็นไปได้สำหรับทุกคน 

ความสนใจที่ผู้คนมีต่อการเมืองกลับเริ่มลดน้อยลง เมื่อเทียบกับช่วงปี 2563-2566 ที่มีการชุมนุมเพื่อเรียกร้องประชาธิปไตย และขับเคลื่อนประเด็นต่างๆ โดยปัจจุบัน ผู้คนบางส่วนเริ่มใช้คำเรียกคนที่สนใจการเมืองว่า ‘เบียวการเมือง’ หรือเชื่อว่าออกไปเรียกร้องก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงอยู่ดี

ทำไมการอิน ‘การเมือง’ ในปีนี้ถึงกลายเป็นเรื่องเบียว? คุยกับ ‘วัยรุ่นปี 63’ ผู้เคยขับเคลื่อนประเด็นทางสังคมในปี 63-66 ซึ่งเชื่อว่า การเรียกร้องไม่มีวันจบที่รุ่นใดรุ่นหนึ่ง แต่ทุกภาคส่วนของสังคมต้องร่วมกันปลูกฝังให้คนรุ่นใหม่สนใจการเมือง

MOVIN’ON

CULTURE

SELF

STYLE

VDO

CONVERSATION

MIRROR50

PR-NEWS

Thoughts

Coco Rocha นางแบบที่มุ่งมั่นว่าจะต้องไม่มี เด็กสาวเจ็บปวดจากวงการแฟชั่นอีกต่อไป

แชร์บทความนี้

แชร์บทความนี้

Author

MAN ON FILM

RELATED

HOT TOPICS