รูปี กอร์ (Rupi Kaur) คือผู้เขียนหนังสือ Milk and Honey (2014) หรือในชื่อภาษาไทยคือ ‘ปานหยาดน้ำผึ้ง’ บทกวีสั้นๆ ง่ายๆ เกี่ยวกับเหล่าผู้หญิงที่เคยทนทุกข์กับปิตาธิปไตย ที่ได้กลับมามองเห็นคุณค่าของตัวเองและได้กลับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้งหนึ่ง

Rupi Kaur นักเขียนชาวซิกข์ที่เชื่อว่าการเป็นเฟมินิสต์ คือการไม่ยอมนิ่งเงียบอยู่เฉยๆ

Milk and Honey (2014) หรือในชื่อภาษาไทยคือ ‘ปานหยาดน้ำผึ้ง’ แจ้งเกิดชื่อ รูปี กอร์ (Rupi Kaur) ให้โลกรู้จักบทความ Empowered Women Represented in Rupi Kaur’s Milk and Honey ที่ตีพิมพ์ลงวารสาร Bahasa dan Sastra (2022) ระบุว่า “ใน Milk and Honey รูปี กอร์ เสนอภาพว่าวัฒนธรรมของเราสอนผู้หญิงให้รับใช้ผู้ชาย มากกว่านั้น งานของรูปี กอร์ ยังทำให้เห็นว่าผู้หญิงที่เคยทนทุกข์จากเรื่องแสนสามัญในแวดล้อมของปิตาธิปไตย ที่สุดแล้วก็ได้กลับมามองเห็นคุณค่าของตัวเอง และได้กลับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้งหนึ่ง”&nbsp;ตัวรูปี กอร์ เกิดในครอบครัวที่นับถือศาสนาซิกข์ที่รัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย ก่อนจะย้ายตามครอบครัวมาที่แคนาดาตอนอายุสามขวบ เธอได้รับอิทธิพลด้านการเขียนบทกวีมาจากผู้เป็นพ่อ ซึ่งมักเขียนบทกวีปัญจาบให้แม่ ขณะที่แม่ของกอร์เองก็เป็นศิลปินฝึกหัดที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการวาดภาพ และนับตั้งแต่เด็ก กอร์กล่าวว่าเธอเคยอับอายสำเนียงภาษาอังกฤษของแม่และทำตัวเหินห่างกับแม่อยู่เนืองๆ และในเวลาต่อมา กอร์พบว่าเมื่อเธอเริ่มเติบโตและมีประจำเดือน วัฒนธรรมของครอบครัวก็ทำให้เธออึดอัดที่จะบอกเล่าหรือถามไถ่ประเด็นนี้ต่อสมาชิกคนอื่นๆ ของบ้าน และยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแม่ห่างไกลกัน และช่วงเวลาวัยรุ่นของกอร์นั้นก็ไม่ง่าย เธอเล่าว่าด้วยรูปลักษณ์ของเธอ ทำให้เธอตกเป็นเป้าของการกลั่นแกล้งในโรงเรียนบ่อยครั้ง และพื้นที่ซึ่งเป็นเสมือนที่พักใจของเธอคือการอ่านงานวรรณกรรมจำนวนมาก&nbsp;"ฉันเติบโตมาในบ้านที่ไม่ได้แสดงความรู้สึกต่อกันมากนัก เหมือนว่าฉันรู้สึกอะไรต่อมิอะไรมากมาย ซึ่งนั่นก็ไม่เป็นอะไร แต่ไม่ควรพูดมันออกมา งานศิลปะของฉันคือหนทางที่ทำให้ฉันทำความเข้าใจตัวเองว่ากำลังเผชิญอยู่กับอะไร รู้สึกนึกคิดอย่างไร และนับตั้งแต่ที่ฉันมีความรู้สึกต่างๆ อย่างเข้มข้นเช่นนี้ ฉันจึงอยากระบายมันออกมาเหลือเกิน และเมื่อได้ทำเช่นนั้นแล้วก็ตระหนักดีว่า ความรู้สึกนั้นเป็นสิ่งสากล การมีความรู้สึกร่วมกันมันบันดาลใจให้ฉันอยากแบ่งปันความรู้สึกตัวเองเสมอ" กอร์บอก&nbsp;กอร์เริ่มเขียนงานตั้งแต่อยู่ชั้นมัธยม โดยเขียนในลักษณะนิรนาม คือไม่ระบุชื่อกับนามสกุลของตัวเองลงในบทกวี กระทั่งเมื่อเธอเริ่มจริงจังกับการเขียนบทกวีมากขึ้น เธอก็เลือกเผยแพร่ผลงานตัวเองโดยใช้ชื่อสกุลเป็นหลักด้วยเหตุผลว่า "กอร์เป็นนามสกุลของผู้หญิงชาวซิกข์ทุกคน และเป็นสกุลที่ถูกตั้งขึ้นด้วยเป้าประสงค์ในการกำจัดระบบวรรณะในอินเดียทิ้งไป (ทั้งนี้ เนื่องจากนามสกุลของแต่ละครอบครัวในอินเดียมักบ่งบอกถึงวรรณะทางสังคม จึงมีการระบุให้ใช้นามสกุลเหมือนกันเพื่อลดอคติและการแบ่งแยกดังกล่าวลงในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17) ฉันเลยคิดว่า ถ้าเด็กสาวที่นามสกุลกอร์ได้เห็นชื่อสกุลของเธอบนหนังสือ เธอก็คงจะรู้สึกเหมือนได้แรงบันดาลใจไม่น้อยเลยใช่ไหมล่ะ"และนั่นจึงตามมาด้วย Milk and Honey หนังสือที่เธอตีพิมพ์บทกวีของตัวเองที่ประสบความสำเร็จสุดขีดด้วยยอดตีพิมพ์นับหมื่นเล่ม กับบทกวีที่พูดถึงความเป็นหญิงอันแสนละเอียดอ่อน "จำได้ว่าในชั้นเรียนภาษาอังกฤษตอนเรียนเกรด 12 คุณครูถามว่าในห้องเรียนนี้มีใครเป็นเฟมินิสต์บ้าง” กอร์เล่า “และฉันก็อยากจะยกมือขึ้นเหลือเกิน เพราะมันก็ดูเป็นคำตอบปกติดี แต่พอมองไปรอบๆ ห้องก็ไม่เห็นใครยกมือขึ้นมาเลย ฉันก็เลยได้แต่นั่งห่อตัวอยู่บนเก้าอี้ตัวเอง จนคุณครูบอกว่า 'น่าสนใจจริงๆ' และเริ่มถามคำถามอย่างเช่น 'มีใครบ้างที่เชื่อว่าผู้ชายกับผู้หญิงควรได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน' หรือ 'มีใครบ้างที่เชื่อว่าศาสนาทุกศาสนานั้นเท่าเทียม' หรือ 'มีใครบ้างที่เชื่อว่าเด็กๆ ไม่ควรถูกทำร้าย' และอะไรต่อมิอะไร เหมือนคุณครูเขาทำให้เห็นภาพวิธีที่เรามองโลกทั้งใบในภาพรวม ซึ่งทุกคนก็พากันยกมือตอบคำถามกันหมด จนในที่สุด ครูก็บอกว่า หากทุกคนยกมือเห็นด้วยกับคำถามเหล่านี้ ก็เท่ากับว่าทุกคนเป็นเฟมินิสต์นั่นแหละ"ฉันจึงคิดว่า คุณครูแนะนำให้ฉันได้รู้จักกับความหมายของคำว่าเฟมินิสต์ได้งดงามมากๆ เลย ทั้งคำสอนที่แสนจะจริงใจนั้นก็ยังอยู่กับฉันมาจนทุกวันนี้ ฉันคิดว่าเฟมินิสต์คือแนวคิดที่เชื่อว่าทุกคน -ผู้ชาย, ผู้หญิง, เด็ก, ผู้ใหญ่- ควรได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมในทุกมิติน่ะ""ฉันว่าการเป็นเฟมินิสต์คือการไม่ยอมนิ่งเงียบอยู่เฉยๆ คือการตระหนักรู้ว่าทุกคนควรได้รับการปฏิบัติโดยเท่าเทียมกัน รวมตัวกันส่งเสียงเพื่อผู้คนที่ถูกกดทับ และยังหมายถึงการรับฟังผู้อื่น หมายถึงการมองตัวเองในกระจกทุกวันแล้วถามว่าเรายังทำอะไรได้อีกบ้าง หมายถึงการยอมรับว่าเราไม่ได้สมบูรณ์แบบ และก็ไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบด้วย เพราะมันคือการเรียนรู้ คือการเติบโตไปทุกวันๆ ต่างหาก"นอกจากนี้ สิ่งที่ทำให้ Milk and Honey ถูกจับตาอย่างมากคือการที่มันบอกเล่าถึงชีวิตเด็กที่โตมาในฐานะคนชายขอบ และในฐานะครอบครัวผู้อพยพ ตลอดจนความสัมพันธ์กับสังคมการเมือง "พ่อฉันเป็นนักเคลื่อนไหวแหละ จำได้เลยว่าพ่อมักจะพาฉันไปเข้าร่วมการประท้วงเพื่อสิทธิมนุษยชนทุกสุดสัปดาห์ มองย้อนกลับไปแล้วก็ดีใจที่ได้ไปนะ" เธอเล่า "การเป็นผู้อพยพทำให้ฉันสับสนเกี่ยวกับอัตลักษณ์ของตัวเองมาโดยตลอด อยู่บ้านเป็นชาวซิกข์จากปัญจาบ และที่โรงเรียนในแคนาดา ทุกคนก็แตกต่างกันไปหมด แต่การเป็นชาวซิกข์-ปัญจาบของฉันไม่ใช่เรื่องที่คนเขาชื่นชมอะไร กระทั่งตัวฉันเองก็เถอะ ตอนนั้นฉันอาจต่างไปจากคนอื่น ไม่ได้เป็นเหมือนคนส่วนใหญ่ และใช้เวลานานหลายปีมากๆ กว่าจะหยุดเกลียดตัวเองและเรียนรู้ว่าที่ซึ่งฉันจากมานั้นงดงามแค่ไหน"งานของกอร์ยังได้รับคำชื่นชมว่าแม้ด้านหนึ่งแล้วมันจะพูดถึงประสบการณ์ส่วนตัวบางอย่างของกอร์ แต่มันก็ขยับขยายพรมแดนความรับรู้และเข้าใจไปสู่สากลด้วย นั่นจึงเป็นเหตุผลที่หลายคน -ซึ่งไม่ได้เป็นชาวซิกข์หรือไม่ได้เติบโตมาในครอบครัวผู้อพยพ- รู้สึกว่าบทกวีของกอร์นั้น 'แทนใจ' ผู้อ่านเหลือเกิน "ฉันไม่ได้เขียนอัตชีวประวัติของตัวเอง แต่อยากเขียนเรื่องราวของคนอื่นๆ ซึ่งทำให้ฉันรู้สึกอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งอยู่ในใจ ด้านหนึ่ง เพราะฉันเป็นคนอ่อนไหวและเข้าอกเข้าใจผู้อื่นเอามากๆ -อาจจะเกินพอดีด้วยซ้ำไป และทำได้เพียงพยายามทำความเข้าใจพวกเขาว่าพวกเขาผ่านอะไรมาบ้าง และนี่ก็ไม่ได้แปลว่าฉันเข้าใจประสบการณ์ที่พวกเขาเผชิญมานะ""ประสบการณ์ต่างๆ ของฉันทำให้งานออกมาหนักหน่วง และยากจะแบ่งปันให้คนอื่นได้รู้ แต่ฉันคิดว่ามันจำเป็นที่ต้องแบ่งปันออกไป เพราะเมื่อเราทำเช่นนั้น เมื่อเราได้เชื่อมโยงตัวตนสู่กันและกัน เราก็จะโดดเดี่ยวน้อยลง และเอื้อมมือไปช่วยเหลือคนอื่นๆ ได้น่ะ"อ้างอิงBahasa dan Sastra, Empowered Women Represented in Rupi Kaur’s Milk and Honey, Volume 7 Number 1, January-June 2022 (https://ejournal.uinsaid.ac.id/index.php/leksema/article/view/5015)<a href="https://www.thebetterindia.com/66926/rupi-kaur-poet-spoken-word-performer/" rel="noopener noreferrer" target="_blank">https://www.thebetterindia.com/66926/rupi-kaur-poet-spoken-word-performer/</a>&nbsp;<a href="https://www.vogue.pt/rupi-kaur-interview" rel="noopener noreferrer noopener noreferrer" target="_blank">https://www.vogue.pt/rupi-kaur-interview</a>&nbsp;<a href="https://hauteliving.com/2022/05/rupi-kaur-is-empowering-women-through-her-poetry/712522/" rel="noopener noreferrer noopener noreferrer noopener noreferrer" target="_blank">https://hauteliving.com/2022/05/rupi-kaur-is-empowering-women-through-her-poetry/712522/</a>&nbsp;

ขอแสดงความยินดีและปรบมือดังๆ ให้กับ ‘MILLI’ (มิลลิ)’ ผู้คว้าอันดับที่ 4 จากรายการแข่งแร็ปสัญชาติเกาหลี Show Me The Money ซีซัน 12 เธอกลายเป็นแร็ปเปอร์สาวชาวไทยผู้สร้างประวัติศาสตร์วงการแร็ปเปอร์ด้วยการเป็น ‘แร็ปเปอร์หญิงไทยคนแรก’ ซึ่งเป็นแร็ปเปอร์ชาวต่างชาติคนแรกที่เข้ารอบลึกมาถึงรอบไฟนอล ทั้งยังคว้าอันดับ 1 GLOBAL PRE-VOTE ในรายการไปได้สำเร็จ


“I BELIEVE IN YOU, MISS MILLI” พลังแห่งการเชื่อในตัวเองของ ‘MILLI’ แร็ปเปอร์หญิงไทย ‘คนแรก’ ผู้เข้ารอบไฟนอลและได้ที่ 4 ‘Show Me The Money 12’ แม้ไม่มงแต่ชนะใจคนมหาศาล กับเสน่ห์ความเรียลแบบ “โคตรนวย” และแต่ละบทเพลงที่โชว์ก็สะท้อนตัวตนและการมองโลกของเธอ

ใน ซีรีส์ Bridgerton ซีซัน 4 ฉายให้เห็นว่า ฟรานเชสก้า บริดเจอร์ตัน ผูกติดคุณค่าของตัวเองไว้กับการ ‘ทำหน้าที่มีลูก’ เพราะคิดว่านั่นคือสิ่งที่ถูกที่สุด ดีที่สุด ซึ่งนับว่าน่าสะเทือนใจไม่น้อย ที่ผู้หญิงคนหนึ่งหลงลืมที่จะให้ความสำคัญกับความรู้สึกนึกคิดของตัวเอง เธอลืมไปว่าเธอยังมีตัวตนของเธอ นอกเหนือจากการเป็นแม่ของลูกและเมียของคนรัก

ห้วงอารมณ์ใจสลายของ ‘Francesca Bridgerton’ ใน Bridgerton 4 ตัวแทนหญิงสาวในขนบยุครีเจนซี ที่ผูกตัวเองไว้กับหน้าที่คลอดลูก ซึ่งเธอไม่อาจทำได้จนถึงวันที่สามีตายจาก แม้ความจริงนั่นจะไม่ใช่ความผิดของ ‘ผู้หญิง’ คนใดเลยสักคน

SIAM Songkran ยกระดับจาก Music Festival สู่ Holiday Lifestyle Festival สร้างคอมมูนิตี้คนรุ่นใหม่ ให้ความสำคัญการใช้เวลาในวันหยุดช่วงกลางวันไม่แพ้กลางคืน

MOVIN’ON

CULTURE

SELF

STYLE

VDO

CONVERSATION

MIRROR50

PR-NEWS

Conversation

Rupi Kaur นักเขียนชาวซิกข์ที่เชื่อว่าการเป็นเฟมินิสต์ คือการไม่ยอมนิ่งเงียบอยู่เฉยๆ

แชร์บทความนี้

แชร์บทความนี้

Author

MAN ON FILM

RELATED

HOT TOPICS