เมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ หลายคนอาจเรียกสิ่งนี้ว่า ‘Journaling’ หรือการจดบันทึก ซึ่งอาจไม่จำเป็นต้องเป็นการเล่าเรื่องราวยาวเหยียด แต่เป็นเพียงบันทึกข้อความสั้นๆ ก่อนนอน เช่น รายการสิ่งที่ต้องทำในวันรุ่งขึ้น หรือการเขียนขอบคุณสิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นในวันนั้น

ระบายความในใจ มีอะไรก็จดลง ‘ไดอารี่’
อีกหนึ่งวิธีเยียวยาหัวใจในวันที่ชีวิตวุ่นวาย
เปิดโอกาสให้ได้คุยกับตัวเอง ทำความเข้าใจความรู้สึก และค่อยๆ ติดตามการเปลี่ยนแปลงของชีวิตในแต่ละวันแบบไร้การตัดสิน

“ถึงไดอารี่ที่รัก นานแล้วที่ไม่ได้เขียนเลย ช่วงนี้งานเหนื่อยมาก และหลายคืนที่ผ่านมาเราก็เผลอไถ TikTok ตั้งแต่สองทุ่มจนถึงตีหนึ่ง ทั้งปวดตาและอ่อนล้า แต่ยังมีอีกหลายเรื่องที่อยากอัปเดตให้เธอฟัง...” การเขียนไดอารี่ เป็นกิจกรรมที่เรามักเห็นในหนังรอม-คอมวัยรุ่นซึ่งมักจะเป็นการใช้เวลานั่งจดบันทึกอะไรสักอย่างก่อนนอน ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกผิด ความสุขเล็กๆ จากการได้เดินผ่านคนที่แอบชอบ ความฝันถึงอนาคต หรือความพยายามในการทำเป้าหมายให้สำเร็จ ล้วนถูกบันทึกผ่านลายมือลงบนสมุด เหมือนเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่ปราศจากคำตัดสิน และเป็นช่วงเวลาไม่กี่นาทีไปจนถึงหลายชั่วโมงที่ตัวละครได้ใช้ทบทวนตัวเองในตอนท้ายของวัน แต่เมื่อเราหลายคนเติบโตขึ้น มีโทรศัพท์มือถือเพียงเครื่องเดียวที่สามารถบันทึกทุกอย่างได้ในทุกรูปแบบ อาจหลงลืมความรู้สึกของการปล่อยความคิดลงบนกระดาษอย่างอิสระ หรือที่เรียกว่า brain dump ซึ่งแตกต่างจากการโพสต์ลงบนโลกออนไลน์ ที่ทุกอย่างมักผ่านการคิด ตัดแต่ง และจัดวางให้ดูสมบูรณ์แบบก่อนเผยแพร่ให้คนอื่นเห็นอยู่เสมอ และแม้แต่คนที่ไม่ค่อยโพสต์อะไร ก็อาจใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเสพเรื่องราวของคนอื่น จนแทบไม่เหลือเวลาให้ได้หันกลับมารับฟังเสียงของตัวเอง เมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ หลายคนอาจเรียกสิ่งนี้ว่า ‘Journaling’ หรือการจดบันทึก ซึ่งอาจไม่จำเป็นต้องเป็นการเล่าเรื่องราวยาวเหยียด แต่เป็นเพียงบันทึกข้อความสั้นๆ ก่อนนอน เช่น รายการสิ่งที่ต้องทำในวันรุ่งขึ้น หรือการเขียนขอบคุณสิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นในวันนั้น Anthony Quinn นักเขียนและนักวิจารณ์ภาพยนตร์ชาวอังกฤษ เขียนไว้ใน The Guardian ว่า “ท้ายที่สุดแล้ว เราเขียนไดอารี่ให้ตัวเอง เพราะการเขียนไดอารี่เป็นงานเขียนที่มีความเป็นส่วนตัวที่สุด คุณเป็นทั้งผู้เขียน และอย่างน้อยในช่วงเวลานั้น ก็เป็นผู้อ่านเพียงคนเดียว” เขาบอกว่าข้อดีข้อแรกของการเขียนไดอารี่คือประโยชน์ต่อสุขภาพจิต “ไดอารี่เปรียบเสมือนวาล์วระบายความรู้สึกในยุคที่ชีวิตถูกจับจ้องและตรวจสอบอยู่ตลอดเวลา การเขียนไดอารี่ในระยะยาวทำให้เราเห็นภาพไม่เพียงว่าเรา ‘ทำอะไร’ แต่ยังเผยให้เห็นว่าเรา ‘เป็นใคร’ ด้วย” และข้อดีประการที่สองคือ ทำให้เราอยากรู้อยากเห็นต่อการดำรงอยู่ของตัวเอง ซึ่งการกลับไปอ่านบันทึกเก่าๆ ก็คือการติดตามวิวัฒนาการของตัวตนที่เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา “เราทุกคนเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ สลัดตัวตนเก่าทิ้งไป และรับเอาตัวตนใหม่เข้ามา แต่ก็ยังมีแก่นบางอย่างภายในที่คงอยู่เสมอ” ข้อดีประการที่สาม คือการเป็นเครื่องช่วยจำสำหรับสิ่งที่ต้องทำ หรืองานของเรา “ความทรงจำอาจหลอกเรา ทำให้รายละเอียดพร่าเลือนหรือความหมายผิดเพี้ยน แต่ไดอารี่ แม้จะไม่สมบูรณ์แบบ ก็ยังสามารถกล่าวได้อย่างหนักแน่นว่า เราเคยอยู่ตรงนั้น” นอกจากนั้นแล้ว การเขียนไดอารี่ยังช่วยทำให้เราเห็นภาพของแต่ละวันที่ผ่านมาว่าเราใช้ชีวิตอย่างมีวินัย วันเวลาที่ผ่านไปไม่ได้สูญเปล่าไปเฉยๆ สำหรับผู้ที่อยากเริ่มต้นเขียนไดอารี่ บทความจาก University of Rochester Medical Center แนะนำว่าไม่จำเป็นต้องมีรูปแบบตายตัว เพียงเขียนอย่างสม่ำเสมอ จะเขียนหรือวาดรูปก็ได้ตามใจ ไม่ต้องกังวลเรื่องไวยากรณ์หรือโครงสร้างประโยค แลพหากอยากแบ่งปันบางส่วนให้เพื่อนหรือคนใกล้ชิดอ่านก็ทำได้เช่นกัน เพียงเท่านี้ การเขียนบันทึกก็สามารถช่วยให้คุณจัดลำดับปัญหา ความกลัว และความกังวล ติดตามอารมณ์ในแต่ละวัน เพื่อสังเกตสิ่งกระตุ้นและเรียนรู้วิธีรับมือ เปิดโอกาสให้เกิดการพูดคุยกับตัวเองในเชิงบวก และช่วยให้มองเห็นรูปแบบความคิดหรือพฤติกรรมด้านลบได้ชัดเจนขึ้น อย่างไรก็ตาม การเขียนไดอารี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของการดูแลสุขภาพใจเท่านั้น การรับประทานอาหารที่มีประโยชน์ การนอนหลับอย่างเพียงพอ การออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ รวมถึงการทำสมาธิและการผ่อนคลาย ล้วนเป็นองค์ประกอบสำคัญที่ช่วยให้เราดูแลสุขภาพกายและใจได้อย่างสมดุล และค่อยๆ กลับมาเข้าใจตัวเองมากขึ้นในทุกวัน อ้างอิง<a href="https://www.theguardian.com/lifeandstyle/2021/aug/21/dear-diary-how-keeping-a-journal-can-bring-you-daily-peace" rel="noopener noreferrer" target="_blank">https://www.theguardian.com/lifeandstyle/2021/aug/21/dear-diary-how-keeping-a-journal-can-bring-you-daily-peace</a>&nbsp;<a href="https://www.urmc.rochester.edu/encyclopedia/content?ContentTypeID=1&ContentID=4552" rel="noopener noreferrer noopener noreferrer" target="_blank">https://www.urmc.rochester.edu/encyclopedia/content?ContentTypeID=1&amp;ContentID=4552</a>&nbsp;

เชื่อว่าในชีวิตนี้ทุกคนเคยผิดพลาดมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ตั้งแต่เรื่องน่าอายเล็กๆ ไปจนถึงเรื่องใหญ่ที่กระทบต่อคุณค่าในตัวเอง อยากชวนให้ทุกคนได้อ่านคำพูดของ ‘ย้ง - ทรงยศ’ ที่มอบให้ BUS ก่อนขึ้นคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งแรก

“เจออะไรนอยด์ๆ ก้าวข้ามมันให้เร็ว …เอาชนะปัญหาเฉพาะหน้าให้ได้ ถ้าเราทำได้ แปลว่าผ่านด่านนี้แล้ว” คำกล่าวของ ‘ย้ง - ทรงยศ’ ที่มอบให้ BUS ก่อนขึ้นคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งแรก อาจเป็นทัศนคติที่จำเป็นสำหรับทุกคนในทุกยุค เพราะคนเราผิดพลาดได้ตลอดเวลา แต่อยู่ที่ว่าใครจะก้าวข้ามได้ก่อนกัน

การถอยห่างหรือกระทั่งตัดขาดกันในครอบครัวถูกพูดถึงในวงกว้าง ยิ่งขึ้นชื่อว่าเป็นบุคคลสาธารณะ สิ่งที่เราเห็นผ่านทางโซเชียลฯ คือการที่ครอบครัวนั้นๆ ถูกตัดสินอย่างรุนแรง โดยเฉพาะฝ่ายลูกที่มักถูกยื่นข้อหาอกตัญญู ทั้งที่การตัดสินใจของพวกเขาล้วนเป็น ‘เรื่องส่วนตัว’ ที่ควรได้รับความเคารพ และไม่ควรถูกปัดตกเรื่องสุขภาพจิตของลูก

เราอาจมีวันที่พื้นที่ปลอดภัย ไม่ใช่คนใน ‘บ้าน’ และการที่ ‘ลูก’ ขอพาตัวเองออกห่างจากพ่อแม่ อาจเพราะพวกเขาแค่อยาก ‘ขอความสุขคืน’...จาก บรูคลิน เบ็คแฮม ถึง นาย ณภัทร เมื่อผู้เป็นลูกเลือกสุขภาพจิต 
และต่างคนต่างอยู่กับครอบครัว แต่กลับยากเมื่อเป็นบุคคลสาธารณะ

เพลงใหม่ล่าสุดของ ‘Olivia Rodrigo’ อย่าง ‘Begged’ จากอัลบั้ม ‘You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love’ กลายเป็นที่พูดถึงอย่างมาก หลังจากที่เธอนำเพลงนี้ไปร้องครั้งแรกผ่านรายการ SNL เนื่องจากเนื้อหาของเพลงนี้เล่าถึงความรู้สึกของคนที่ตกอยู่ในสถานะฝ่าย ‘ร้องขอ’ และ ‘รอคอย’ ให้คนรักเปลี่ยนแปลงตัวเอง เพราะใครๆ ต่างก็บอกว่า ความอดทนจะทำให้ความรักดีๆ ไม่หลุดลอยไป แต่ทำไมการยึดเหนี่ยวความสัมพันธ์นี้ไว้กลับทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวด

‘Begged’ เพลงใหม่ของ ‘Olivia Rodrigo’ ที่เล่าถึงความรู้สึกของคนที่เป็นฝ่าย ‘ร้องขอ’ สิ่งต่างๆ ในความสัมพันธ์ และ ‘รอคอย’ คนรักเปลี่ยนแปลงตัวเอง ซึ่งอาจเหมือนการยึดเหนี่ยวความหวังที่เลื่อนลอย

MOVIN’ON

CULTURE

SELF

STYLE

VDO

CONVERSATION

MIRROR50

PR-NEWS

Mind

แชร์บทความนี้

แชร์บทความนี้

Author

Plair Bunlangkarn

RELATED

HOT TOPICS